Η ιστορία

Από την Παλαιολιθική εποχή, εμφανίζονται τα πρώτα ίχνη εγκατάστασης ανθρώπων στον ελληνικό χώρο.
Κατά τη Νεολιθική εποχή, ανθίζει στον ελληνικό χώρο πληθώρα νεολιθικών οικισμών.
Η αρχή της εποχής του Χαλκού σηματοδοτείται από την εμφάνιση των πρώτων αστικών κέντρων.
Στην αρχή της 2ης χιλιετίας π.Χ., εμφανίζονται στη μινωική Κρήτη οι Μινωίτες ενώ στην ηπειρωτική Ελλάδα,
οι Μυκηναίοι Έλληνες, επωφελούμενοι από τις καταστροφές που προκάλεσε στην Κρήτη η έκρηξη του ηφαιστείου της Σαντορίνης (1500 π.Χ. περίπου), γίνονται κυρίαρχη δύναμη.
Εκτεταμένες καταστροφές των μυκηναϊκών κέντρων, οδήγησαν σε παρακμή το μυκηναϊκό πολιτισμό.

Μετά από δύο περίπου αιώνες οικονομικής και πολιτιστικής δυσπραγίας, ακολουθεί η Γεωμετρική περίοδος κατά την οποία αρχίζει η ελληνική αναγέννηση.

Οι αρχαϊκοί χρόνοι που ακολουθούν (7ος – 6ος αι. π.Χ.), υπήρξαν εποχή μεγάλων κοινωνικών και πολιτικών αλλαγών. Οι ελληνικές πόλεις-κράτη δημιουργούν αποικίες μέχρι την Ισπανία στα δυτικά, τη Μαύρη Θάλασσα στα βόρεια και τη Β. Αφρική στα νότια (Β΄ ελληνικός αποικισμός).
Οι κλασικοί χρόνοι (5ος – 4ος αι. π.Χ.), σφραγίζονται από την πνευματική και πολιτική κυριαρχία της Αθήνας, ώστε το δεύτερο μισό του 5ου αι. π.Χ. να αναφέρεται ως ο «Χρυσός Αιώνας» του Περικλή.
Με το τέλος του Πελοποννησιακού Πολέμου, το 404 π.Χ., η Αθήνα χάνει την ηγεμονική της θέση.

Τον 4ο αι. π.Χ., οι Μακεδόνες αρχίζουν να παίζουν ηγετικό ρόλο με το Φίλιππο το Β΄ και το γιο του Αλέξανδρο.

In 324 A.D. the Roman Empire split into the Western Roman Empire and the Eastern Roman Empire, commonly referred to as Byzantium. The first emperor of Byzantium was Constantine the Great, who established the capital of the empire at Constantinople (today Istanbul).

The Byzantine Empire was a Greek-speaking empire that included Greece, Asia Minor (modern-day Turkey), Egypt and parts of Italy and the Middle East. In 1204, when Constantinople was attacked by the crusaders, parts of Greece were lost to western powers and the Venetians gained strategic footholds in the Aegean.

Η εμφάνιση των Ρωμαίων στο προσκήνιο και η οριστική κατάκτηση του ελληνικού χώρου το 146 π.Χ., μετέτρεψε την Ελλάδα σε τμήμα της αχανούς Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας.
Η απόφαση του Μεγάλου Κωνσταντίνου να μεταφέρει την πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας από τη Ρώμη στην Κωνσταντινούπολη (324 μ.Χ.), οδήγησε στη μετατόπιση του κέντρου βάρους στο ανατολικό τμήμα της αυτοκρατορίας. Η μεταφορά αυτή σηματοδοτεί την αρχή των βυζαντινών χρόνων, κατά τους οποίους η Ελλάδα αποτελεί περιοχή της βυζαντινής αυτοκρατορίας.

Μετά το 1204, έτος κατάληψης της Κωνσταντινούπολης από δυτικούς σταυροφόρους, τμήματα του ελληνικού χώρου μοιράζονται σε δυτικούς ηγεμόνες, ενώ οι Βενετοί καταλαμβάνουν καίριες θέσεις.
Η ανακατάληψη της Κωνσταντινούπολης από τους Βυζαντινούς το 1262, σηματοδοτεί την τελευταία φάση ζωής της αυτοκρατορίας.

Οι Οθωμανοί αρχίζουν να καταλαμβάνουν σταδιακά τα εδάφη της, για να ολοκληρώσουν την κατάλυση της αυτοκρατορίας με την κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης το 1453. Ακολουθούν τέσσερις περίπου αιώνες Οθωμανικής κυριαρχίας μέχρι την έναρξη της ελληνικής Επανάστασης το 1821. Επακόλουθό της ελληνικής Επανάστασης ήταν η δημιουργία, το 1830, ανεξάρτητου ελληνικού βασιλείου, με περιορισμένη όμως επικράτεια.
Νέα εδάφη με συμπαγείς ελληνικούς πληθυσμούς θα ενταχθούν σταδιακά στο ελληνικό κράτος κατά τη διάρκεια του 19ου και στις αρχές του 20ου αι. Η Ελλάδα θα φτάσει στη μέγιστη έκτασή της μετά το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου, το 1920,
με την ουσιαστική συμβολή του τότε πρωθυπουργού της Ελ. Βενιζέλου. Τη σημερινή του εδαφική μορφή έλαβε το ελληνικό κράτος μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου και την ενσωμάτωση των Δωδεκανήσων.

Το 1974, μετά από μια επταετή Δικτατορία, η Ελλάδα ανακηρύχθηκε με δημοψήφισμα από βασιλευόμενη
σε προεδρευόμενη Δημοκρατία, ενώ από το 1981 αποτελεί μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

X

Send this to a friend